مناظره خاک کعبه با خاک کربلا

كعبه گفتا انـــبيا بر گرد من گرديده اند
تو كجا و من كجا تو ديگري من ديــگرم

..............................................................
كربلا گفتا كه روح انبيـاء را كعبه نيـست
آن منم زيــرا مــزار زاده پيـــغمبرم

...........................................................
كعبه گفتا مـــرتضی در مـن به دنيا آمده
اين شرافت بسكه من خود زادگاه حيـدرم

................................................................

كربلا گفتا علي بوده سه شب مهــمان تو
من حسينش را گرفتم تا قيـــامت در برم

................................................................
كعبه گفتا من صفا و مروه دارم در كــنار
رسم اسماعيل باشـد خـــاطرات هاجرم

...................................................................
كربلا گفت ايـن منم در خيمه گاه و قتلگاه
سعي هفتاد و دو ثــار الله را يــاد آورم

...................................................................
كعبه گفتا چاه زمــزم را كـنار من ببـين
سالـها و قرنها جــوشد ز دامــان تـرم

...............................................................

كربلا گفتا كه زمزم را چه با خـون حسين
زمزم تو آب من خون خدا را ســـاغرم

...................................................................
كعبه گفتا دحو الارض شــد در دامان من
من همــانا بر تمـام آفــرينش بــرترم

.......................................................................
ناگهان از حق نــدا آمد حرم خاموش باش
تو كجا و كربلا هــر چند هستي محـترم

.................................................................
هستي تو خلقت تــو از طُفـيل كربلاست
چند می گويی كه مـن از كربــلا بالاترم

..................................................................
كربلا دارد به كُــل آفـــرينش افتخار
كربلا گويد كه من عرش خدا را زيــورم

...................................................................
من مـزار پاك هـــفتاد و دو ثارالهــيم
من هم آغوش ابــوالفضل و عـلی اكبرم

....................................................................
ملجا عشاق فــــرموده عـلی نام مرا
شاهدم ايــن دامن سرخ شهادت پرورم

.....................................................................
اشك زهرا ريـــخته در دامن گلزار من
عشق حيدر می شـود از لاله های پرپرم

......................................................................
ايــن كه می بوسند با هم انبياء و اوليـا
دست عباس است افــتاده ز تاج افسرم

.......................................................................
در بغل دارم فرات و تا قيامت شرمگـين
از رباب و حــنجر خشك علی اصغرم

ناز پروردگان در آستانه خرابکاری...